Rozdział I

       Dzisiaj zakończenie roku szkolnego. Jestem przeszczęśliwa. Czekałam na ten dzień naprawdę długo i nareszcie się doczekałam.
Wstałam o 7:00 ponieważ jak to bywa w polskich szkołach trzeba uroczyście obchodzić ten dzień. Stroje galowe, specjany apel i inne pierdoły, których nigdy nie lubiłam. Na sam początek skierowałam się do łazienki aby się umyć, a następnie wróciłam do pokoju i ubrałam się w rzeczy, które naszykowałam sobie poprzedniego wieczoru czyli biała, klasyczna koszula i czarna spódnica przed kolana. Klasyka. Do tego baleriny ponieważ nienawidziłam butów na obcasie. Nałożyłam jeszcze lekki makijaż ponieważ moja skóra niestety nie jest idealna, uczesałam się i byłam już gotowa.

Zeszłam na dół, wzięłam kawałek kanapki, którą przyszykowała mi mama i wyszłam ponieważ musiałam pospieszyć się na autobus. Nie lubiłam nim jeździć do szkoły, ale niestety mus to mus.

Gdy wyszłam przed dom czekała na mnie moja najlepsza przyjaciółka Weronika. Znamy się od dzieciństwa. Weronika jest szczupłą, zielonooką dziewczyną z brązowymi włosami. Podoba się wielu chłopakom, ale ona czeka na tego jedynego:
-Hej Bella!- uścisnęła mnie.

-No siemanko! Czy ty też odczuwasz tą adrenalinę, że za dokłanie 2 i pół godziny zaczną się wakacje?!- prawie piszczałam.

- Nawet nie masz pojęcia jak to wyczuwam. –obie byłyśmy tak rozradowane, że prawie spóźniłybyśmy się na autobus.

Gdy byłyśmy już  w szkole wszyscy kierowali się już na hale sportową gdzie miał się odbyć apel. Znalazłyśmy sobie wolne miejsca akurat koło naszej klasy i wiadomo ja to dalej idzie zaczęło się rozdawanie dyplomów, świadectw i innych rzeczy.

        Dokładnie o 10:30 autobus wysadził nas pod moim domem, a ja byłam tak szczęśliwa, że uroniłam kilka łez:

-Nareszcie koniec! Co robimy popołudniu?- zapytałam ponieważ nie usiedziałabym dzisiaj w domu za nic w świecie.

- Yyyy… i tu się zaczynają schody bo… rodzice oznajmili mi wczoraj wieczorem, że dziś wieczorem wyjeżdżamy do Francji na prawie cały lipiec więc całe popołudnie będę się pakować.- Gdy to usłyszałam myślałam, że właśnie ktoś uderzył mnie centralnie w policzek.

- Że co? To miały być nasze wakacje pełne przygód i w ogóle, a ty mi mówisz, że dziś wyjeżdżasz?- teraz też uroniłam łzy, ale te były spowodowane smutkiem.

- Przepraszam cię, sama byłam zaskoczona i zła gdy mi o tym powiedzieli, ale wiesz to tylko jeden miesiąc, zostanie nam jeszcze jeden.- Weronika próbowała mnie pocieszyć, ale byłam tak zdołowana, że nawet jej powalająca mina mnie nie pokonała.

- Rozumiem. To może przyjdę do ciebie później i pomogę ci się spakować?- Chociaż tak próbowałam być z nią jak najdłużej.

- No jasne skarbie.- przytuliła mnie mocno.

-To pa. – skierowałam się w kierunku domu.

Gdy byłam już w środku od razu poszłam się przebrać w najwygodniejsze ciuchy jakie miałam i wcale nie musiałam wyglądać w nich pięknie ponieważ są wakacje! Na samą myśl od razu miałam banana na twarzy. Zeszłam na dół aby napić się soku i akurat spotkałam mamę w kuchni. Myślałam, że jest w pracy:

-Hej mamo, ty w domu? Myślałam, że jesteś w pracy- przytuliłam ją.

-Hej kochanie, z powodu rozpoczęcia się wakacji szef nam dzisiaj zrobił wolne. Nie wiedziałam, że jest taki dobry. Chyba się cieszysz?- zaśmiała się.

-No pewnie. Wieczorem i tak nie będę miała co robić zresztą jak przez najbliższy miesiąc.- i znów zrobiło mi się smutno.

-A czemu?- mama odłożyła mycie naczyń i podeszła do mnie.

- Weronika wyjeżdża dzisiaj na cały miesiąc do Francji…

-Przykro mi skarbie, ale wiesz, chyba ty też gdzieś wyjedziesz.- mama spojrzała na mnie z troską.

- Co to ma znaczyć,  że ja też gdzieś wyjadę?- zapytałam osłupiała.

- Dzwoniła ciocia Jane, pamiętasz ta z Ameryki i pytała się czy nie chcesz może do niej przyjechać, ale nie na miesiąc tylko na całe wakacje.

-Całe wakacje?! W ogóle co ją nagle wzięło żebym do niej przyjechała?- właściwie nie byłam zła tylko bardzo zaskoczona i zdziwiona.

- Wcześniej nie chciała cię u siebie ponieważ byłaś mała i ta cała podróż samolotem, opieka nad tobą, ale teraz gdy masz 16 lat stwierdziła, że już jesteś wystarczająco duża, a prawie dorosła.- uśmiechnęła się mama.

-Ale to oznacza, że przez całe wakacje nie spotkam się z Weroniką?- teraz to do mnie dotarło.

-No tak, ale przecież to nie ostatnie wakacje, a u cioci jeszcze nie byłaś. Pomyśl, to jest Ameryka, zawsze chciałaś tam polecieć.

-Tak, wiem i właściwie to się cieszę tylko smutno mi będzie bez was i bez Wery. –przytuliłam mamę.

-Wiem kochanie, ale nie wyjeżdżasz na zawsze i przede wszystkim nie do obcych.- pocieszyła mnie mama.

-Okej, a kiedy wyjeżdżam?

-Jutro rano. Gdy ty przylecisz u nich akurat będzie rano więc wszystko powinno pasować.

-No dobrze. Teraz pójdę do Weroniki, wiesz pomogę się jej spakować i pożegnamy się…

-No pewnie, idź- pocałowała mnie w policzek i sama zabrała się do własnej pracy.

***

Opowiedziałam Weronice, że ja też wyjeżdżam i nie zobaczymy się przez te wakacje. Popłakałyśmy się, ale to oczywiste ponieważ byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami:

-Będę cholernie tęskniła.- przytuliłam ją mocno.

-Ja bardziej. Tylko pamiętaj jak kogoś wyrwiesz od razy dzwonisz i opowiadasz wszystko.- spojrzała na mnie pewną miną.

- No jak by inaczej. Kiedy jedziecie?

-Zaraz ponieważ musimy dojechać na lotnisko i pozałatwiać jeszcze kilka rzeczy, przed wyjazdem.

-No to do zobaczenia za 2 miesiące.- ścisnęłam ją bardzo  mocno.

-Do zobaczenia.

I wyszłam. Wróciłam do domu i teraz ja musiałam się pakować. Teraz w Ameryce jest również lato więc zapakowałam kilkanaście t-shirtów, kilka krótkich spodek i oczywiście długich, bielizna i przybory kosmetyczne nie zapominając również o moich najlepszych trampkach.

      Ciężko tak nagle zmienić  strefę czasową, miejsce zamieszkania i całe otoczenie na 2 miesiące, ale jakoś się to przeżyje. Przecież nikt nie dostaje od tak takiej szansy, aby z dnia na dzień wyjechać do Stanów. Przecież to chyba marzenie. Niby byłam smutna, ale jednak uśmiech zagościł na mojej twarzy. Z takimi emocjami długo nie mogłam zasnąć, ale już po chwili zmęczenie dało się we znaki i odpłynęłam.

********************

Hejka :* Oto pierwszy rodział. Mega się stresuje dodając go, ale mam nadzieję, że najgorszy nie jest. Kolejny będzie o wiele ciekawszy, zapewniam Was. :) Komentarze to mobilizacja ;)

Ps. Spokojnie, Justin się pojawi :D